เทคนิคเซปักตะกร้อ กีฬาพื้นบ้านของเอเซียที่ดังไกลทั่วโลก

เทคนิคเซปักตะกร้อ กีฬาพื้นบ้านของเอเซียที่ดังไกลทั่วโลก

เทคนิคเซปักตะกร้อ หรือที่เราเรียกสั้นๆ กันว่า “ตะกร้อ” เป็นกีฬาพื้นเมืองของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งมีรูปแบบคล้ายกับฟุตวอลเลย์ โดยมีอุปกรณ์เป็นลูกหวายปัจจุบันเปลี่ยนเป็นลูกที่ทำจากพลาสติกหรือไฟเบอร์แทน โดยผู้เล่นสามารถใช้เท้า, เข่า, หน้าอก และศีรษะเพื่อการเล่นได้ สำหรับการแข่งขันในระดับสากลนั้นถูกเรียกกีฬาชนิดนี้ว่า “เซปักตะกร้อ” มีรูปแบบการแข่งขันที่แบ่งออกเป็นทีม 2 ทีมๆ ละ 3 คนทำการโต้ลูกตะกร้อไปมาข้ามแดนที่มีตาข่ายขวางกลางสนามให้ลงพื้นฝ่ายตรงข้ามเพื่อทำคะแนน

 

สนามสำหรับการแข่งขันเซปักตะกร้อ

ในส่วนของรูปแบบสนามการแข่งขันเซปักตะกร้อนั้น ถูกกำหนดให้เป็นสนามรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ขนาดความยาว 13.40 เมตร กว้าง 6.1 เมตร ด้านเหนือขึ้นไปของสนามต้องไม่มีสิ่งกีดขวางหรือถ้าจะมีต้องสูงจากพื้นสนามไม่น้อยกว่า 8 เมตร ทั้งนี้สภาพของพื้นสนามต้องไม่เป็นพื้นหญ้า หรือพื้นทราย โดยรอบสนามในระยะ 3 เมตรก็ต้องไม่มีสิ่งกีดขวางด้วยเช่นกัน

 

รูปแบบการเล่นกีฬาตะกร้อ

สำหรับท่าเตะตะกร้อมีหลายท่าที่แสดงให้เห็นถึงความงดงามและความว่องไว ตามปกติจะใช้หลังเท้า แต่ผู้เล่นที่มีทักษะสูงๆ จะสามารถใช้หน้าเท้า เข่า ไขว้ขา ไขว้ขาหน้า ไขว้ขาหลัง ศอก ข้อสำคัญ คือ ความเหนียวแน่นที่ต้องรับลูกให้ได้เป็นอย่างดีเมื่อลูกมาถึงตัว รูปแบบการเตะตะกร้อที่ถือว่าสมบูรณ์แบบมีอยู่ 4 ประเภทคือ

  • การเตะเหนียวแน่น หมายถึงการรับลูกตะกร้อได้เป็นอย่างดี
  • การเตะแม่นคู่ หมายถึงการโต้ตรงคู่
  • การเตะดูงามตา หมายถึงท่าเตะสวย มีสง่า ลีลาเยี่ยม
  • การเตะท่ามาก หมายถึงผู้เล่นที่สามารถเตะได้หลายท่า

ทั้งหมดนักตะกร้อสามารถทำได้ด้วยการอาศัยประสบการณ์ การฝึกซ้อมอย่างหนักและต่อเนื่องนั่นเอง

 

กติกาการเล่นเซปักตะกร้อแบบมาตรฐาน ISTAF

สำหรับการแข่งขันนั้น จะแบ่งออกเป็นประเภทเดี่ยว คือเป็นการแข่งขัน 1 ทีมพบกับอีก 1 ทีมแต่ละทีมมีผู้เล่น 3 คนตัวสำรอวง 1 คน ส่วนรูปแบบการเล่นแบบทีมในภาษาเซปักตะกร้อจะเป็นการแข่งขันระหว่างกลุ่มต่อกลุ่ม ภายในกลุ่มจะมี 3 ทีมย่อยๆ มีผู้เล่น 9 คนและตัวสำรองอีก 3 คนต่อหนึ่งกลุ่ม เป็นรูปแบบการแบ่งไม่เหมือนกับกีฬาประเภทอื่นๆ

ในส่วนของตำแหน่งของผู้เล่นที่ลงสนาม 1 ครั้งจะมี 3 ตำแหน่งคือหน้าซ้าย 1 คน หน้าขวา 1 คนและหลังอีก 1 คนหรือเราเรียกง่ายๆ ว่าตัวเสิร์ฟนั่นเอง โดยสามารถทำการเปลี่ยนตัวผู้เล่นในระหว่างการแข่งขันได้ 1 คน หากทีมใดเหลือผู้ลงเล่นในสนามน้อยกว่า 3 คนถือว่าทีมนั้นแพ้ทันที

เมื่อการแข่งขันเริ่มขึ้น ทั้ง 2 ทีมจะต้องเตรียมตัวให้พร้อมในฝั่งหรือแดนของตนเอง ผู้เล่นฝ่ายเสิร์ฟหรือตัวหลังจะต้องอยู่ในวงกลมของตนเอง เมื่อเสิร์ฟแล้วจึงเคลื่อนที่ได้ ส่วนผู้เล่นของทีมฝ่ายรับจะยืนที่ใดก็ได้ ปกติการแข่งขันใช้จะใช้ระบบ 2 ใน 3 เซต ในเซตที่ 1 และเซตที่ 2 จะมีคะแนนสูงสุด 15 คะแนน ทีมใดได้ 15 คะแนนก่อนจะเป็นทีมที่ชนะในเซตนั้นๆ จะไม่มีดิวส์

ทีมใดได้ 13 คะแนนหรือ 14 คะแนนเท่ากัน การแข่งขันจะหยุดพักระหว่างเซต 2 นาที ถ้าเสมอกัน 1:1 เซต ให้ทำการแข่งขันเซตที่ 3 ด้วยไทเบรก โดยเริ่มด้วยการเสี่ยงใหม่ โดยใช้คะแนน 6 คะแนน ทีมใดได้ 6 คะแนนก่อนเป็นผู้ชนะโดยมีแต้มห่างจากทีมแพ้ 2 คะแนนด้วย

ทีมใดได้ 6 คะแนนแล้วแต่ยังได้แต้มไม่ห่างจากทีมตรงข้าม 2 แต้มให้ทำการแข่งขันต่อไปแต่ไม่เกิน 8 แต้ม ทีมไหนได้ 8 แต้มหรือ 8 คะแนนก่อนจะชนะในทันที การขอเวลานอกได้เซตละ 1 ครั้ง ครั้งละ 1 นาที ส่วนช่วงไทเบรก สามารถขอเวลานอกได้ 1 ครั้ง 30 วินาทีเท่านั้น

 

บททิ้งท้าย

นอกจาก เทคนิคเซปักตะกร้อ ที่สนุกและตื่นเต้นด้วยลีลาการเตะของนักตะก้อฝีมือดีๆ แล้ว ยังมีกีฬาตะกร้อแบบพื้นบ้านที่สนุกและลีลาสวยไม่แพ้กันที่เรียกว่า “ตะกร้อรอดห่วง” อีกด้วย เป็นรูปแบบกีฬาพื้นบ้านที่เข้าสู่ระบบสากลของชาวเอเซียนั่นเอง

 

 

#เทคนิคเซปักตะกร้อ

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *